Równowaga

Wyginajmy ciało śmiało

Aktywność fizyczna, szczególnie na świeżym powietrzu, jest w naszym życiu bezcenna. Działa pozytywnie pod każdym względem: na układ ruchowy, krwionośny, oddechowy, nerwowy. Stanowi także remedium na stres. Nie na darmo mówi się, że najlepszym lekiem na zmęczenie psychiczne jest porządne zmęczenie fizyczne.

Aktywności fizycznej uczymy się od dziecka. Zadaniem rodziców jest wyrobienie u swoich pociech pozytywnych nawyków w tym względzie.

Ruch to rozwój!

Ruch w życiu dziecka jest bardzo ważnym czynnikiem determinującym jego ogólny rozwój. Dziecko jakby podświadomie o tym wie i nie może usiedzieć na miejscu, wszędzie go pełno. Żywe srebro, jak mówimy. Aktywność jest jednak wtedy skuteczna i dobrze oddziałuje, gdy jest odpowiednio dawkowana i odpowiednio dobrana. Rodzic, obserwujący swoją pociechę powinien dopasować rodzaje aktywności ruchowej do jej możliwości, stopnia rozwoju, osobowości, predyspozycji, upodobań. Najlepiej, jeśli będzie to aktywność na świeżym powietrzu. Wpływa ona wówczas wtedy bowiem nie tylko na układ kostny i mięśnie, ale także hartuje.

Pozytywne skutki aktywności ruchowej na świeżym powietrzu:

  •  Kształtowanie prawidłowej postawy ciała
  •  Wyrobienie zwinności, zręczności, gibkości
  •  Zwiększenie odporności
  •  Dotlenienie organizmu


Aktywność dopasowana, ale nie wyszukana

Wielu rodziców, chcąc zapewnić dziecku prawidłowy rozwój ruchowy, zapisuje je na przeróżne zajęcia: tenis, sztuki walki, jazda konna. Nie ma w tym nic złego, ale pamiętajmy: ruch nie wymaga wielkich nakładów finansowych. Wspólne spacery, zabawy ruchowe, gra w piłkę, wyprawy rowerowe to świetny sposób na aktywność fizyczną, a poza tym na rodzinne spędzenie czasu.

Ważne, aby nie przesadzić. Jeśli aktywność ruchowa będzie się kojarzyć dziecku wyłącznie z obowiązkiem i wysiłkiem, a nie przyjemnością, marne szanse na wyrobienie pozytywnych nawyków, a o to przecież w dłuższej perspektywie chodzi. Jeśli chcemy zapisać dziecko na dodatkowe zajęcia, przyjrzyjmy się najpierw, co je interesuje. Może nasza pociecha lubi tańczyć, ma poczucie rytmu bądź woli gry zespołowe? Jeśli aktywność ruchowa będzie dobrana do predyspozycji i upodobań dziecka jest szansa, że będzie ono z chęcią systematycznie uczestniczyć w zajęciach. A to oznacza nie tylko korzyści dla rozwoju fizycznego, ale także dla zdrowia psychicznego – relaks, odprężenie, oderwanie od codziennych problemów.

Przeciwdziałanie wadom postawy:

  •  Zwiększenie ogólne aktywności ruchowej, w tym gimnastyka korekcyjna, jeśli potrzebna
  •  Ograniczenie siedzącego trybu życia
  •  Utrzymywanie prawidłowej postawy ciała podczas wykonywania codziennych czynności

Połóż drugą rękę na stół!

Ile razy zdarzało się nam tak upominać nasze dzieci? Całkiem słusznie, bo nieprawidłowa postawa to bardzo często wynik niedobrych nawyków podczas wykonywania codziennych czynności. Niekorzystnie mogą też wpływać złe warunki bytowe, nieprawidłowe odżywianie. I coś co dotyka nas wszystkich: siedzący tryb życia. Zwykle kojarzy się nam to z godzinami spędzonymi za biurkiem w pracy, ale przecież już kilkuletnie dzieci zwykle siedzą za dużo. Codziennie kilka godzin w szkole, a potem przed telewizorem, komputerem, nad książką. Tego nie unikniemy, ale starajmy się niwelować negatywne skutki, a jeszcze lepiej – zapobiegać im. W domu powinniśmy, w miarę możliwości, dopasować sprzęty jak krzesła, stół, biurko do wzrostu i budowy dziecka; korygować jego złe nawyki, np. „siadanie na nodze” etc. A przede wszystkim zachęcać do aktywności fizycznej. Najlepiej nie słowami, a przykładem.


Najczęstsze nabyte wady postawy ciała:

  •  Zapadnięta klatka piersiowa, barki wysunięte do przodu
  •  Plecy zaokrąglone, tzw. „garbienie się”
  •  Brzuch wysunięty do przodu


Sprawność dziecka na różnych etapach rozwoju

Poniższe zestawienie umiejętności ruchowych na poszczególnych etapach rozwoju ma jedynie znaczenie poglądowe. Innymi słowy: standardowo rozwój dziecka przebiega w ten sposób, pamiętać jednak należy o różnicach indywidualnych, rysujących się szczególnie w późniejszych latach.

Co powinien umieć 3-latek?

  •  Dość pewnie biegać i wdrapywać się na różne przedmioty
  •  Stać przez moment na jednej nodze
  •  Pląsać i klaskać w rytm muzyki

Co powinien umieć 4-latek?

  •  Pewnie biegać
  •  Łapać rzuconą do niego piłkę
  •  Pewnie stoi na jednej nodze
  •  Łączyć różne kombinacje ruchowe (np. kopnąć piłkę w biegu)

Co powinien umieć 5-latek?

  •  Szybko biegać
  •  Łapać i rzucać piłkę (także w biegu)
  •  Skakać do przodu i tyłu na jednej nodze




Tekst: Klara Sołtan-Kościelecka

Kategoria: Równowaga

Porozmawiajmy

Ciekawe

Dostrzeżone

corkimatek pokojdziecka konfliktowy

Inspiracje